Wyobraźcie sobie, że ten tekst głośno czyta Krystyna Czubówna.

Firma Sony, która wysyła recenzentom tę płytę twierdzi, że ta płyta to muzyczny żart. Taki dowcip.
Natomiast Jan Van Hooff, profesor biologii, zauważył u szympansów podobne do ludzkich zachowania, które pełnią funkcję sygnałów zabawowych. Obie rzeczy: odkrycie Van Hooffa i płyta grupy Monopol, mają wiele wspólnego. Odpowiednikiem ludzkiego uśmiechu jest u małp bezgłośne szczerzenie zębów przy częściowo tylko otwartych ustach (co spotyka się na warszawskich ulicach). Inne, rónież zauważalne cechy to bezruch ciała i oczy wbite w partnerkę, rozluźnione, otwarte usta, z których często wydobywają się pomruki „yyy, yyy” (co spotkamy w disco klubach).

Oczywiście Profesor Van Hooff nie musiał wcale latać do Afryki, by te szczególne cechy małp odnaleźć. Najdorodniejsze osobniki spotkać można w wielu polskich dyskotekach. Bezpośrednim dowodem na ich żywą obecność jest płyta „Product of Poland”, skierowana właśnie w stronę małp. Teksty (połączenie elokwencji hip hopowej z inteligencją disco polo) opowiadają o szczególnych cechach tego gatunku.

Jak udowodniono, najistotniejsza różnica między śmiechem małpy a człowieka, dotyczy angażowania odmiennych grup mięśniowych podczas uśmiechu. Małpy, śmiejąc się, nie odsłaniają górnych zębów. Grymas ten oznacza bowiem strach lub złość. Większość dziewcząt, które bawiły się botoksem, rozumieją o co chodzi (przy okazji pozdrowienia dla Krzyśka Ibisza). Płyta grupy „Monopol” wzbudza ruchy niektórych mięśni, jednak  tylko wśród goryli.

Członkowie „Monopolu” nie posługują się ludzkim językiem. U szympansów i goryli tę przeszkodę usunęły skuteczne próby nauczenia języka migowego. I tę metodę zalecam grupie „Monopol”. Najpierw język migowy, potem powoli (jak żółw ociężale), literki i funkcje przedmiotów wokół, a robienie „muzycznych żartów” to później. Najlepiej w    przyszłym tysiącleciu.

Malarz Rafael zachlał się na śmierć w wieku 37 lat. Żeby było weselej, zmarł w Wielki Piątek. Robbie Williams ma lat 35 i wszelkie predyspozycje, by wyczyn Rafaela powtórzyć. Wali wódę od czasu, jak przestał być idolem debili. Alkohol na tyle robi mu sieczkę z mózgu, że artysta na najnowszej płycie serwuje nam śmieszną, mydlaną papkę, rodem z lat 90. Bez ładu i stylu. Bez sensu.

Słuchać się tego nie da z dwóch powodów: nie ma tam ani jednej udanej kompozycji, która wpadłaby w ucho. Po drugie: to „coś” jest jak poranny kaszel po fajkach. Chciałoby się porządnie splunąć, coś wkurwia w gardle, a w ustach  czujesz niesmak.  Wkurwia też maniera śpiewacza. Górniak i Kaczyński lepiej wydzielają z siebie hymn narodowy niż Williams swoje piosenki.

Przypuszczam, że nie jest wesoło być byłą gwiazdą i alkoholikiem jednocześnie. Należy pojawiać się w AA-klubie oraz przypominać o sobie kolejnymi płytami. Wizyty w AA polecam. Wydawanie marnych płyt mógłby sobie Williams odpuścić.

Nie ruszałabym gówna zwanego hip hopem, gdyby nie fakt, że wytwórnie same mi to gówno do recenzji podsyłają.
W ten sposób w moje ręce trafiają m.in. produkty 33-letniego bezrobotnego Rycha, zwanego z pedalska „Peja”.

W CV Peji przeczytałam, że „współpracuje z Bolcem”. Nie wiem, kurwa, co to ma oznaczać. Musze się chyba Tomka Kammela spytać. W każdym razie dostałam po pierwsze: rzecz starą, wydaną jeszcze we wrześniu, po drugie: kolejne bezwartościowe byleco.

Cała tfu-rczość Peji wskazuje, że Rychu chce wykonać tzw. comming out. Po ludzku to oznacza, że chciałby się przyznać do pedalstwa, tylko nie ma śmiałości. Spójrzmy na tytuły: „Gruba impra z Rysiem”, „Mamy ten flow”, „To co robimy”… jakieś pytania?

Rychu! Są przecież jakieś telefony zaufania, nieruchane przyjaciółki, rodzina. Nie jesteś sam! Homoseksualizm to nie jest grzech! Bóg kocha również homosi! Masz szansę na różowe niebo i czekoladowe oko!

Mam tylko jedną prośbę: nie baw się w rap. Nie idzie ci. Nie masz talentu. Weź się do uczciwej pracy. Firmy ochroniarskie czekają na takich jak ty.

Znany recenzent muzyczny (Rogowiecki i Brzozowicz co się na muzyce znają…) napisał w znanym tygodniku pozytywną recenzję płyty znanego kompozytora. Dał ileśtam gwiazdek. Potem pierdnął, beknął, wytarł chuja w firankę i poszedł srać. Nie znam się na jajach recenzenckich, ale ten akurat recenzent musiał je gdzieś zgubić, skoro tak szmatławą płytę nazywa „świetną”.

Żydzi mają podobno niezły nos do zarabiania szmalu. Nie dziwi więc kolejna próba naciągnięcia słuchaczy na parę dolców. Metod naciągania jest kilka (o czym pisałam przy Stingu), jednak są, wśród nich, metody inteligentne (spróbujcie kupić w sklepie cukier waniliowy), są też prymitywne (Amway). Jest też specjalna, trzecia metoda, zwana „chujową”, polegająca – mniej więcej – na tym, że wszystko jest jasne: ja serwuje wam gówno, a wy je z uśmiechem wpierdalacie.

I tę właśnie metodę wybrał Zimmerman zwany w dalszej części Dylanem. Płyta śmierdzi naciągactwem bardziej niż kolejna część „Best of TzG”. Przy czym składanki z założenia są gówniane, a tu mamy do czynienia z facetem, który śpiewał, że biznesmeni „zajebali mu wino”. Na płycie nie umieścił żadnego swojego utworu, a wśród najsłynniejszych kolęd zabrakło „Last Christmas” grupy Wham.

Kolędy? Pastorałki? Kurwa mać! Czy wyście, panowie artyści, ochujali już na maksa? Najpierw ten buddyjski pedał Sting zaczyna pałać miłością do siana pod obrusem, a teraz Dylan chce nam wyruchać choinkę. To co będzie w dalszej kolejności? Songi Dylana w rocznicę Powstania Warszawskiego? Kantata z okazji wygonienia kupców z KDT? Sonata „Druga linia metra”?

Nie pozostaje mi już nic innego, jak tylko zacytować angielskiego klasyka: pierdzę ogólnie w waszym kierunku.

]]> http://tandetta.wordpress.com/2009/11/08/141/feed/ 3 Zaraza bob dylan christmas http://tandetta.wordpress.com/2009/11/06/coma-hipertrofia-2008/ http://tandetta.wordpress.com/2009/11/06/coma-hipertrofia-2008/#comments Fri, 06 Nov 2009 15:53:02 +0000 Zaraza http://tandetta.wordpress.com/?p=131 ]]>

Staroć, ale jej się należało.

Hipertrofia oznacza wadę rozwojową. Polega to – mniej więcej – na wytworzeniu narządów o nieproporcjonalnie dużej masie… nie bez przyczyny jest to więc tytuł ostatniej płyty łódzkiego zespołu.

W 2004 roku, po „Pierwszym wyjściu z mroku”, znów zostały „Zaprzepaszczone siły wielkiej armii świętych znaków” (2006). I stąd „Hipertrofia” czyli przerost formy nad treścią, a dokładniej przerost członka w stosunku do spodni.

Czy można tak się silić przy zatwardzeniu, żeby każdy ze stolców zabarwiony był tandetnym, barokowym rymem? Coma pokazuje, że można. Toż teksty i cały melodramat są rodem z Kata. Tyle, że Kostrzewski potrafił chociaż napisać z morałem (bo każdy grabarz wie, że można spaść i potłuc się) lub z przestrogą (strzeż się  plucia pod wiatr).

W przypadku Comy nie ma nic. Nawet Prorocy „porzygali się i śpią”. Za to ja „czuję jak rodzi się mocz…”. W moim rankingu Coma jest już tuż za Feelem i festiwalem w Sopocie,
gdzie jeden drugiemu daje złotego fiuta. A wszyscy są tacy wzruszeni…

Jeśli większości polskich, „zajebistych” kapel, czegoś brakuje, to w tym przypadku jest zdecydowanie zbyt dużo  Mocy w Moczu, ale skoro ktoś ma organ o takiej masie, to w sumie  nic dziwnego…

W piątki, w internatowych stołówkach, na pierwsze danie dawano zawsze zupę owocową. Z ziemniakami. Był to zbiór niedopitych kompotów z całego tygodnia. Plus resztki innych dań, których nie chciały koty. Dlatego jedli to tylko ci, którzy zostawali na łykend w internacie. Czyli frajerzy.

„If On a Winter Night” to właśnie taki kompot. Album powstał – jak się wydaje – na zamówienie sklepu „Biedronka”. Główny specjalista ds. Promocji wysłał do artysty info, że płacą „produktami na zamówienie” jeśli wyda album, który towarzyszyć będzie zakupowiczom.

Był jednak jeden warunek. Płyta musi ukazać się w listopadzie. Wtedy to właśnie rozpoczynają się w Polsce święta bożego narodzenia i ludzi ogarnia panika, że nie zdążą wykupić całego salcesonu. Żeby tłuszczę uspokoić, musi im towarzyszyć coś, co będzie podobne do białego salcesonu .

Jako, że artysta bardzo aktywnie wspiera organizacje chroniące środowisko, wszelkie warunki spełnił. Uratował tym samym „Biedronkę” przed śmiercią.

A teraz niech spierdala na amazońskie drzewo.

Sting nie istniałby bez „…Nothing Like the Sun”, a „…Nothing Like the Sun” nie istniałoby bez orkiestracji Gila Evansa i pomocy murzynów.

Pedałowato-buddystyczna miernota, zamiast przyjebać porządnie na basie, wydała kolędy i pastorałki. Sting dołączył tym samym do takich gwiazd jak Just 5, Marian Carrey i Various Artists.

To już lepiej by było, jakby wydał kolegów.

Z Bon Jovi jest podobnie jak z biblijnym Samsonem. Obcięto mu włosy razem z jajami.
Na płycie nie ma czego słuchać – wszystkie te utwory słyszałam już na poprzednich albumach oraz w programie Disco-Relax. „The Circle” to czetry akordy: a-moll, C-dur, d-moll i G-dur. Po przesłuchaniu  zostaje tylko Amol. Do wypicia.

Zespół zawsze śmierdział bawarskim kiczem. Ale żeby nieudolnie naśladować samego siebie? Ani to rock, ani pop. Więcej emocji wzbudza nagły bąk w autobusie. Przynajmniej ludzie patrzą na siebie z podejrzeniem.

Wokalista, zanim zaczął stękać w mikrofon,  pracował w pizzerii. Taka też jest ta płyta. Nieokreślony smak, składa się z resztek i grozi sraczką. Zamiast „The Circle” (nawiązanie do kształtu pizzy?), powinna nazywać się salmonella.

Nie wiem, kogo wyruchał gejocentryk Bon Jovi, by się dostać do serialu „Sex And The City”, ale jedno jest jasne: powinien tam zostać. Do tworzenia muzyki już się nie nadaje.

Zasada miernego naśladownictwa swoich „najlepszych” płyt, to już standard. Zwłaszcza wśród muzycznych emerytów. Gdyby jeszcze kręcono westerny, może koleś napisałby jakiś cow-song. Niestety – obie rzeczy (westerny i Bon Jovi) skończyły się w latach 80. Na całe szczęście.

Poza tym, należy unikać „The Circle”, podobnie jak ukraińskiej grypy. Można się zarazić i pomyśleć w malignie, że to jest rock.

Dziś w przeczytałam  wywiad z Arturem Gadowskim. Na zdjęciu możecie go nie rozpoznać, bo po pierwsze: kiedyś wyglądał jak mężczyzna,  a po drugie: teraz wygląda jak Rubik.

Zespół zszedł tak głęboko do podziemia, że wywiad z Głównym Członkiem zespołu przeprowadziło  „Metro”. Historie warszawskiego Metra, i radomskiej IRY są zresztą podobne. Jeden kierunek, jakieś tam, bliżej nieokreślone plany, a jak dojedziemy do końca to jesteśmy na prawdziwym zadupiu.

Ponieważ nie da się zapuścić włosów z dnia na dzień, Gadowski z zespołem postanowił wydać płytę. Płyta nazywa się „9″. Gdybyśmy pojechali metrem na dziewiątą w kolejności stację, będzie to Natolin. Czyli zadupie do kwadratu.

Podobnie jest z płytą. Z dupy wylazła i do dupy wróci. Główny Członek zaprzepaścił szansę na śpiewanie „nie przez nos”, więc jego odgłos paszczą przypomina silnik maszyny Łucznik. Najbardziej wkurwia, że wyrównuje sobie głos jakimś softem, przez co brzmi momentami jak Ajm-blu-dabu-diba. Ja kumam, że to teraz modne i kusi, ale – niestety – z gówna bata nie ukręcisz.

Kompozycje na płycie są typowo ogniskowe, więc jak je wakacjach Druh Boruch zaśpiewa, to nie rozróżnisz czy to Gadowski czy Janusz Laskowski.
Za to teksty godne IRY: „to co prawdziwe, niech na zawsze będzie w nas”, „gdzie tkwi błąd? co ma sens?”. Pawia puściłam już przy trzecim utworze.

Nie powiem, w latach 80. IRA mnie kręciła: przystojny wokalista, skóry, kowboje, groźne gitary.

Co z tego zostało Panowie i Panie? Coś pomiędzy „było” a „będzie”?

W końcu wygraliście Międzynarodowy Festiwal Młodzieży Artystycznej Krajów Socjalistycznych w Moskwie. A to zobowiązuje.

Te-Tris chce prawdy, więc mu ją podam. W skrócie.

Ziomal Te-Tris, klnąc z prędkością wytrysku, stara się wytłumaczyć słuchaczom że nie jest Franciszkiem z Asyżu. To chyba dobrze, biorąc pod uwagę fakt, że Franciszek zajebał komuś konia i wyjumał własnego ojca, po czym ruszył z kasą w miasto i zrobił taką imprezę, że do dziś o tym się mówi. Kiedy kasa mu się skończyła oświadczył, że „pieniądze na równi z gnojem należy traktować”, co mówi każdy cienias, jak mu floty zabraknie.

Płyta rozbawiła mnie do łez. Teksty osiągnęły tu taki stopień kretynizmu, że nawet moje Holography zaczęły się turlać ze śmiechu. Hip-hopotamy mają chyba gotowe zestawy zdań. Coś w stylu stałych fragmentów Szpakowskiego. Może mają jakiś generator wymiocin? Raczej powinni mieć. Ułatwiłoby to sprawę.

Naciskasz A: masz o Babilonie, B: o tym, że pamiętasz i rozumiesz, C: Policja i te sprawy, D: Jointy i tak dalej…

Te-tris jest promowany przez Reformat 4, który dokładnie zna hip-hopotamowe podziemie i wie, o czym śpiewają tetrisopodobne wydrzymordy. Rozumie też głęboko potrzeby młodzieży, w związku z tym na swojej www.stronie umieścił sklep, w którym będzie można kupić firmową srajtaśmę.

Na płycie gościnnie wystąpili (należy czytać na jednym oddechu, tuż przed beknięciem): Łona, W.E.N.A., Pogz, Esdwa, Milumilu oraz Panna Ania.

Zabrakło: Kiły, Rzeżączki, Oczopląsów i Michaela Jacksona (który nie dojechał).

Na razie koniec z hip-hopotamem. Wrócę do niego jak cokolwiek się w nim zmieni.

Z notatki prasowej (cz. 1):

„Warstwa tekstowa nie należy do tych prostych, przez co całość wymaga od odbiorcy większego zaangażowania, uważnego słuchania, głębszego zastanowienia i interpretacji”.

No. Skoro tak polecają te teksty, trzeba ich koniecznie wysłuchać.

Gówno tam wysłuchać, bo połowy nie można zrozumieć. Piosenkę „Grawitacja” cofałam naście razy. Ogłuchłam pewnie ze starości, bo słyszę „maski zła wciągają klej w którym tonę„, a zaraz po tym „odpowiedzialność ciąży i uskrzydla gdy masz srać”.”

Z tym drugim tekstem zgadzam się absolutnie. Reszty nie dosłyszałam. Były jakieś tam „ulice w moim mieście”, „psy nas gonią”, „betonowy świat”. Jednym słowem – typowy polski pierd. Ponieważ autor notatki prasowej pozwolił mi na interpretację własną, takoż i interpretuję: kolejne, poparówkowe kupsko, które ma nadzieję na sprzedanie w dużej ilości bluzy z napisem „krzywo”, licząc przy okazji na wybór do jury programu w TV.

Z notatki prasowej (cz. 2):
W swych utworach muzycy robią krok w kierunku trip-hopu, zahaczają o elektroniczne brzmienia, kłaniają się muzyce filmowej, próbują romansować z jazzem i swingiem a także uśmiechają się do chilloutu.

Ja bym poprosiła autora notki prasowej, by zredefiniował swoje pojęcia muzyczne. Inaczej może go spotkać to, co gościa pytającego Kazika „jak powstają Twoje teksty?”. W tzw. muzycznym  tle, na który składają się klocki postawione przez różnego rodzaju wirtualny soft, nakłada się bełkot recytującego. Fakt, że w utworze „Zbyt dużo”, oprócz rapu pojawia się tzw. gay-voice. To jedyna warstwa muzyczna tego sidi.

Rozmowa z fanem hip-hopu to jak rozmowa z Jehowym. On i tak wie lepiej. Nie cierpię, zwłaszcza na imprezach wódczanych, polskiego rapu. Gówno można zrozumieć, a wszystkie małolaty, w obsranych gaciach, jarają się, jakby po raz pierwszy jedli Big Maca.

Ja nie wiem, co to jest hip-hop. Lat temu X myślałam, że to nurt kulturowy, w który – oprócz rapu – wpisuje się wandalizm zwany graffiti, nieudana akrobatyka, zwana przez polityków bredgens i pierdzenie ustami, czyli beatbox.

Niestety, polski hip-hop jest jak latynowski serial z kanału Romantica. Ma masę fanów, bo nie chodzi o treść, tylko o zamulenie umysłu. Odcinków jest tysiące, na setce kanałów. Każdy identyczny. Widz  uważa, że jego ulubiony serial jest jedyny w swoim rodzaju. Ale nie pojmą, że to jedno i to samo, bo jak wytłumaczyć Jehowym, że lubi się kaszankę? Na wszechpolski patriotyzm też nie ma co liczyć. „Artyści” nie biorą „gościnnego udziału”. Oni są „featuring”.  Nie śpiewają „tak”, śpiewają „yeah”. Nie mają „jazd po narkotykach” – mają „trip po dragach”

Najbardziej irytujący w tym sidi był pierd ostatni. Na tle „Summertime”, który chłopaki po prostu zajebali Gershwinowi (Krzysiu, na Boga, nie czułeś obrzydzenia?), nałożony został pseudopoetycki bełkot.

PS. Właśnie przeczytałam, że płyta T.R.I.P. miała się ukazać w maju, ale ojebano im studio, kradnąc przy okazji  tzw. materiał muzyczny. Stąd poślizg na psim gównie.

Zgadnijcie, co  zrobili chłopcy z pokolenia JP 100%…